een briefje
Er zijn pagina’s die ik nooit zal lezen.
Laat in de nacht geschreven, in Dew, een stille menstruatie-app die ik maakte voor iemand van wie ik hou. Tussen de dagen waarop ze ‘moe’ aanvinkte en de dagen waarop ze helemaal niets aanvinkte.
Ik weet niet of ze verdrietig waren. Ik weet niet of er één over mij ging. Ik zal het nooit weten. Zo heb ik het gebouwd, en zo zou ik het weer bouwen.
Maar dauw was nooit bedoeld om zoveel te dragen. Hij valt, glinstert even, en dan neemt de zon hem mee. Haar woorden verdienden een plek die ze bewaart.
Dus maakte ik het mos.
Elke ochtend daalt de dauw neer en nestelt zich erin. En het mos houdt hem vast.
Draag je al heel lang iets met je mee? Dan mag je het hier neerleggen. Niemand kijkt mee. En niemand zal dat ooit doen.
liefs,
— A